به نام اسم  اول دفتر هایم

روزها  خواندمت  و شنیدمت و گفتمت اما در حسرت  روزی  ماندم که تو را ببینم و لمست  کنم.

هر کتاب که باز کردم اسمت را بر آن دیدم ،هر دعا که بر درگاهت کردم خواندمت و گفتمت و بر هر سخن که نشستم شنیدمت.

گویند  نشانه هایت نشانگر جمالت است اما من انسان هستم و قناعت بر آیات نکنم.

گویند لمس احساس عارفان همانند لمس وجود توست اما من بر این نیز قناعت نکنم و خواهان دستان پر مهرت هستم.

تو گویی خودت را که دیدی مرا هم دیده ای اما من سال هاست که بدنبال خودم می گردم و هنوز ...

گویی هرگاه دست های دردمندی را که مرا می خواند لمس کردی مرا نیز در آغوش گرفته ای اما عمری گشتم و دردمند واقعی را نیافتم.

پروردگارا ،بارالها ،کاش خود را دیده بودم و کاش خود دردمندی برای تو بودم.

یا رب کویری احاطه ام کرده و شنزارهایش همچون آیینه انعکاسم می دهند.

آری ،یافتم ،یافتم این منم ،این تویی ،دارم می بینم عظمتت را .آری حال به حرف هایت رسیدم.

شاید دلم کویری صاف نیاز داشت که وسعت را ببینم نه درازای درخت را و نه خط های برگ و گلبرگ را .

جمالت تنها در وسعت نمایان است و من یافتم ،این بار گفتمت و دیدمت. سال ها زیباها را گشتم و ندیدم حال دریافتم که انسان و انسانیت در صافی و یک رنگیست چیزی که سال ها شنیدم اما به چشم ندیدم ،ویژگی که تنها کویر دارد  . . . کویر .

اما گفتمت شنیدمت خواندمت و دیدمت ،کی در آغوشت گیرم ؟دردمند را کجا یابم ...؟!

آخ ... گویی چنان وسعتت در گیرم کرد که از یاد بردم که پابرهنه ام و همسفر خارها .

پروردگارا در این تنهاییبا پای برهنه و زخمی چه کنم اینجا فقط من هستم و تو هستی ... یاریم کن.

. . .  . و خدا حریری بر زخمم بست و من لمس کردم دست های خدا را و دریافتم ،هرگاه در تنهایی دردی از جفای دنیا بر من رسد ومن خدا را بخوانم حتما خدا را لمس خواهم کرد .

آری حال می فهمم که چگونه خدا را ببینم و لمس کنم.

و اینک من به سان نیلوفری عاشق ، از نردبان کویر به سوی او می روم که اول دفتر هایم می نویسمش.

.................................................................................

من پیوسته معتقد بوده ام که روح آدمیان پس از خروج از کالبد خاکی و فناپذیر محو و نابود نمی شود زیرا روح است که جسم ها را مادام که در آن ها جا دارد تحرک می بخشد. (کوروش کبیر)